از اتفاقات ديروز کمتر کسي بي‌خبر است. قطعا شادي هواداران پرسپوليس پس از قهرماني تيم محبوب‌شان در کوي و برزن نگاه شما را متوجه خودش کرده، شادي‌هايي که بعضا شمار چشمان شما را از مرز 4 و 6 گذرانده است.
هميشه اين سوال در ذهن من با علامت ؟؟؟ روبرو بوده و تا به امروز جوابي نگرفته: با وجود اين همه اعياد و ميلاد ائمه اطهار (ع) چرا مسئولين امر در وزرات‌خانه‌هاي فرهنگ و ارشاد اسلامي و کشور ترتيبي براي برگزاري جشن ملي و اسلامي اتخاذ نمي‌کنند؟ اعيادي که مسئولين کشورهاي ديگر حاضر به خريد امتياز آن هستند اما ما در ايران ... !! قصد بي‌احترامي به ايام جانگداز رحلت و شهادت معصومين اطهار (ع) ندارم اما مرده پرستي ما ايرانيان زيانزد عام و خاص است، سالي 365 بار سر مبارک امام حسين (ع) و ياران جليل القدرش را بر سر نيزه‌ها مي‌بريم و دهه، دهه مراسم سوگواري و عزاداري برگزار مي‌کنيم اما نوبت به شادي معقول که مي‌رسد: اين شادي‌ها در دين مذموم است.

اين که طرفداران تيم پرسپوليس تا پاسي از شب در خيابان‌هايي، نه تنها ترافيک بسيار سنگيني را به وجود مي‌آورند بلکه با کف زدن و سوت و بوق‌زدن‌هاي ممتد و سردادن شعارهايي در حمايت از تيم‌شان بعضا از مردم سلب آسايش مي‌کنند گوياي اين امر است که مردم به خصوص جوانان به دنبال بهانه‌اي هستند تا مقداري از هيجانات دروني را تبديل به هيجانات بيروني کنند. حال تنها به تماشا نشسته‌ايم و در برخي مواقع نقش عامل بازدارنده را به نحو احسن بازي مي‌کنيم و کم کاري هم به خودمان راه نمي‌دهيم.
از شادي پرسپوليس‌ها من نيز دل شادم، استقلالي‌ها هم دل شادند چرا که همه به دنبال بهانه‌ايم، بهانه‌اي که فرق نمي‌کند که تيم ملي باشد، پرسپوليس يا استقلال باشد و يا شموشک نوشهر.
اگر بخواهم مقداري بحث را علمي کنم مي توانم اين گونه ادامه بدهم: تنها راه برون رفت، جدي گرفتن و تدارک مراسم و جشن‌هاي باشکوه به مناسبت اعياد و ميلاد ائمه اطهار (ع) است،اعياد و ميلادهايي که مي‌تواند نويد بخش تخليه انرژي زائد جواناني باشد که مکان تخليه انرژي‌هاي مضاعف را کوي و برزن به هر بهانه‌اي مي‌دانند.
قهرماني پرسپوليس را به هوادارن اين باشگاه شادباش مي‌گويم و آرزويم سربلندي اين تيم در قله آسياست.