سایه روشن

بعد از دیدن این صحنه تا 15 دقیقه توی حالت اغماء گیر کرده بودم و دنبال یکی بودم این سوال رو ازش بپرسم که انقلاب چه سالی اتفاق افتاده و از همه مهمتر این که حفظ تاریخ، ارزش‌ها و دستاوردهای انقلاب وظیفه کدوم وزارت یا سازمان یا نهاده؛ اصلا این مراکزی که بودجه بیت المال رو دارن صرف این کار می‌کنن مطمئن هستن که توی همین راه خرج کردن.

نتیجه اخلاقی:

هنوز 30 سال از انقلاب نگذشته، نسل سومی‌ها سال پیروزی انقلاب رو فراموش کرده‌ان؛ خدا عاقبت ما رو با نسل چهارمی‌ها به خیر گردونه؛ فکر کنم اصلا فراموش بشه یه عده جوون مقابل شاه زورگو و مفت خورشون ایستادن و با خونشون نهال انقلاب رو آبیاری کردن تا برگ و شاخه و تنه بگیره.

درد دل‌ها زیاد و ناگفته‌ها بسی زیادتر.

دست روزگار بود و همان قاعده همیشگی، کارش گلچین بود و از میان آن همه عاشق،‌عده‌ای را از مِی کوثر سیراب کرد و به عده‌ای جرعه‌ای خوراند و حالا آن پیروزمندان راست قامت مجروح و خسته و جرعه‌ای نوشیده از آن مِی در میان ما هستند و در همه چیز شریک با ما؛

بی ادعا می‌آیند و می‌‌روند و از روزگار نفسی را برای مدتی محدود، به اجاره گرفته‌اند و از آن که بهترین فرصت‌های زندگی‌شان را برای دفاع از عرض و ناموس و میهن از دست داده‌اند و هزار و یک گونه درد را به جان خریده‌اند پشیمان نیستند.

اما حکایت من، حکایت راست قامتانِ ایثارگرِ درد کشیده نیست، حکایت من، حکایت نمکدان خوردن و نمکدان شکستن است؛ حکایت من، حکایت چشمان بینایِ نابیناست؛ حکایت من، حکایت درد بی زخم است؛ حکایت من، حکایت جبهه و جنگ ندیده‌های دلسوز انقلاب است؛ حکایت من،... بی خیال حکایت، بیچاره جانبازان جنگ، جلوی چشمانمان می‌سوزند و سرگرم تعریف حکایتم. کاش مردک‌های چشمانمان آنقدر وسعت داشت تا وسعت ایثار و گذشت محبوبان گیر افتاده در لای برگ‌های کتاب تاریخ را درک کند.

بر دل مانده های یک فارغ التحصیل

پس از آن که تلاش ها خود را به ثمر نشسته دیدم و مجتمع آموزش عالی قم (پردیس قم) را پیش روی چشم خود، دنیا را به کام و خوشبختی را پیش چشم می پنداشتم. روز ثبت نام را گویی این که چند ساعتی از آن گذشته باشد کامل به خاطر دارم. وسعت ساختمان های پردیس به سان امروز من و شما نبود؛ به در و دیوار این مرکز آکادمیک دور افتاده از مخیلات بشری که می نگریستی پویایی و نشاط را فالبداهه در ذهن تصور می کردی و از این که می دیدی با یک شاخه گل رز به استقبالت آمده اند در پوست خود نمی گنجیدی و پیش خود زمزمه می کردی: که ای بابا، چقدر تحویل می گیرن و عزت سر من خرده آدم می ذارن؛
هنوز در محیط و جو فضای متوسطه سیر می کردم و در آن هیاهو دنبال ناظم و مدیر این بزرگ دبیرستان می گشتم اما گویی تغییرات اساسی رخ داده بود و نسل ناظمان و مدیران خط کش بدست منقرض شده بود و حالا آزادانه می توانستم به این سمت و آن سمت بدوم، سر کلاس ها حاضر نشوم، حرفم را بی پرده روی برگی کاهی نگاشته، در ستون آزاد انجمن فریاد بزنم که: های مسئولین دانشگاه؛ غذای من کیفیت نداره و آشپز دقت کافی در پخت غذا نداره و بعدش هم اعتصاب غذایی و قول مسئولین دانشگاه در برطرف کردن آن. آزادانه می توانستم با همکلاسی های جنس مخالف حرف بزنم!!!!!، جزوه رد و بدل کنم و هر که را دوست داشتم در حوض بزرگ جلوی ساختمان کتابخانه بیندازم، تمام این کارها را می توانستم انجام بدهم بی آنکه کسی مرا مورد بازخواست قرار دهد، البته حراست هم بود اما آن لولویی نبود که روز اول از آن دانشجوها را تراسنده بودند.
روزها پس از یک دیگر می گذشت و من از ترم اول به ترم دوم و از ترم دوم تا ترم آخر در حال گذراندن واحدهای درسی و فعالیت در امور و نهادهایی چون نشریات دانشجویی، کانون های فرهنگی، انجمن اسلامی، بسیج، امور فرهنگی، جهاد دانشگاهی و ... بودم بی آنکه بدانم چرا دانشجو شدم، بی آنکه بخواهم بدانم چرا دانشجو شدم، بی آنکه کسی بگوید چرا دانشجو شدم و اصلا دانشجو یعنی چه؟ روزهای من افتاده از قیف وارونه پر پیچ و خم کنکور گذشت و حال امروز، روز فارغ التحصیلی من است و من بعد، به من می گویند کارشناس؟!
چند روز پیش در حال قدم زدن در محیط پردیس، مرور خاطرات می کردم، دلم برای جو و فضای دو یا سه ترم پیش به قبل تنگ شد؛ امکاناتی که به امور فرهنگی و هنری خودجوش دانشجویی تعلق می گرفت به شدت و قوت امروز نبود ولی کافی بود به گوشه ای از این دانشگاه نگاه بیندازی، می توانستی پویایی و نشاط را بی واسطه و بی تلسکوپ رصد کنی اما همین که هم ورودی هایمان لباس و کلاه فارغ التحصیلی را به تن کرده اند دیگر از پویایی و نشاط در این نوپردیس خبری نیست و گویی باید سراغ آن را از کتاب تاریخ گرفت؛ حال که باید آسیب شناسی و رفع مشکل کند را باید بگردیم دنبال عمو پرتقال فروش!!!!
بر دل مانده ها بسیار است و دنبال بازگو کردن مشکلات و درد دل های کلیشه ای و ضعف و کمبودهای روزمره ای چون: بلاتکلیفی دانشجویان بعد از فراغت از تحصیل و نبود شغل، دغدغه ای به نام تحصیلات تکمیلی برای جوان ایرانی، عدم برنامه ریزی تحصیلی و فوق برنامه ای علمی و کارآمد و ... که همواره در دانشگاه های کشور با آن روبرو هستیم، نیستم ولی بر دل مانده ای بود برای من بد کرده به خود که هیچ گاه نخواستم بدانم دانشجو یعنی چه؟ و مسئولین دلسوز ولی نه چندان کاربلد که هیچ گاه در فکر این نبوده اند که برای یک دانش آموز تبدیل شده به دانشجو که پس از ورود به فضای بزرگتر و درن دشت تر جو گیر شده است چه باید کرد و چه برنامه ای باید داشت؟

از سواحل دریای خزر و به خصوص نوشهر خبر می‌رسد که به تازگی خبری دهان به دهان و موبایل به موبایل می‌چرخد، مبنی بر این‌که موجودی به طول سه متر که نیمی از آن ماهی و نیم دیگر شبیه زن انسان بوده، توسط ماهی‌گیران صید شده است! شایعات متواتر حتی خبر از فیلم‌های متعدد از این موجود می‌دهد و بعضی وب‌سایت‌ها هم مدعی انتشار تصاویری از این «پری دریایی» شده‌اند.

خوشبختانه خبرنگار بخش عجایب المخلوقات «دوربرگردان» توانسته است با ایشان مصاحبه‌ای داشته باشد که در پی می‌آید:

ما:‌ میشه خودتون رو معرفی بفرمایید؟
ایشان: من پری دریایی هستم، همسر آقای پرویز دریایی.

ما: می‌شه بپرسم چرا اون نصفه دیگه شما شبیه ما نیست؟
ایشان: مرتیکه مگه خودت خواهر مادر نداری؟ تو چیکار به اون نصفه من داری؟!

ما: خواهش می‌کنم عصبانی نشید. منظور بدی نداشتم. آخه خیلی عجیبه که نصف شما شبیه ماست و نصف دیگتون نه!
ایشان: اتفاقا این سوال برای من هم مطرحه. واقعا چرا نصف شُما شبیه ما پری‌های دریایی است و نصف دیگه‌تون نه؟!

ما: نخیر. ما نصف دیگه‌مون شبیه خودمونه.
ایشان: خب ما هم نصف دیگه‌مون شبیه خودمونه.

ما: بگذریم. میشه بفرمایید چرا به تور ماهیگیرها افتادید؟ شما اونجا چیکار می‌کردید؟
ایشان: راستش از ماهیگیرها باید بپرسید تورشون اونجا چیکار می‌کرد؟ من که داشتم راه خودمو می‌رفتم.

ما: کجا می‌رفتید؟
ایشان: داشتم می‌رفتم تهران!

ما: تهران؟!
ایشان:‌بله... مگه چیه؟ ... خیلی وقت بود شایع شده بود چیزای عجیب و غریب و جذاب تو تهرون زیاد پیدا شده. قرار شد یکی بیاد ته و توی قضیه رو دربیاره.

ما: حالا چرا شما؟ خب شوهرتون رو می‌فرستادین.
ایشان: واه ... واه ... فکر کردین نمی دونم تو تهران چه خبراس! ... این پرویز دریایی ما هم که سر و گوشش می‌جنبه... عمرا!

ما: بگذریم... داشتید درباره علت اومدنتون توضیح می‌دادید.
ایشان: بله... می‌گفتن بین آدما شایع شده یه آدمی که نصف بدنش ببره و نصف بدنش آدم ظاهر شده... یه وقت دیگه هم گفتن یه آدمی‌زاد قورباغه زاییده... یا یه بچه‌ای چشمش موی یه متری درآورده... یه سگی هم دائما گریه می‌کرده... یک بار هم یک دختری گرگ شده بود... .

ما: شما اومده بودین اینها رو برای دوستانتون ببرید؟
ایشان: واه ... واه... خدا به دور ... مگه ما مثل شما آدم‌ها زودباور و خیال‌بافیم که این چیزا رو باور کنیم؟! یا بی‌کاریم که هرکی هرچی گُفت، پاشیم بریم ببینیم راست میگه یا دروغ؟
بچه‌ها گفتن برو سی‌دی‌ها و مجلات و عکسای مربوط به این شایعات رو بگیر بیار یه کم بخندیم!

ما: از این‌که وقتتون رو در اختیار ما گذاشتین، متشکریم.
ایشان: خواهش می‌کنم... اتفاقا منم خیلی دلم می‌خواست با موجوداتی که به جای باله پا دارند، صحبت کنیم!

بازتاب